طبق ماده 684 قانون مدنی عقد ضمان یا ضمانت عبارتست از اینکه شخصی مالی را که بر ذمه دیگری است بر عهده بگیرد.

ضمانت نامه قراردادی است فی مابین بانک / صندوق و متقاضی که به موجب آن بانک حسب درخواست متقاضی)ضمانت خواه( در مقابل ذینفع تعهد می‌کند که اگر ضمانت‌خواه )متقاضی( طبق تعهدات و شرایط مندرج در ضمانت‌نامه عمل ننماید معادل وجه‌الضمان ذکر شده در ضمانت‌نامه را بدون اقامه دلیل و اثبات مدعا به محض اولین مطالبه کتبی ذینفع به وی پرداخت نماید.
ضمانت‌نامه یا اعتبار اسنادی ضمانتی را می‌توان از ابزارهای جدید قانونی در مبادلات و معاملات به شمار آورد.
از این ابزار برای اولین بار در بازارهای داخلی کشور آمریکا حدود اواسط دهه 1961 استفاده شده است. افزایش ثروت کشورهای تولیدکننده نفت در خاورمیانه در برهه زمانی مربوطه، منجر به تنظیم قراردادهای اصلی این کشورها در رابطه با پروژه‌های عظیم خود با کشورهای غربی گردید. در این راستا هم‌زمان با تنظیم برنامه‌های توسعه اقتصادی، زیر ساخت‌های قانونی جهت حمایت از شرکت‌های دانش‌بنیان از طریق تنظیم قوانین و مقررات و تاسیس نهادهای مالی آشنا به ادبیات نوآوری و فناوری اولین قدم‌های ورود صندوق‌های پژوهش و فناوری به توسعه اقتصاد دانش‌بنیان برداشته شد. یکی از مهم‌ترین چالش‌های شرکت‌های دانش‌بنیان در بحث تامین مالی، دریافت ضمانت‌نامه از نهادهای مالی و اعتباری بوده است.